του Θανάση Πολλάτου

Δεν ξέρω αν η απόφαση του Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ να αποσυρθεί από την πολιτική θα καταφέρει τελικά να υπερισχύσει του πάθους του. Μπορεί αυτό το τελευταίο να τον σύρει ξανά πίσω στην πολιτική αρένα. Παρ’ όλ’ αυτά αυτή εδώ μοιάζει η ιδανική ευκαιρία να  αναγνωρίσουμε -εγώ και μερικοί άλλοι και άλλες , φαντάζομαι- πως του χρωστάμε. Του χρωστάμε πρώτα απ’ όλα την παιδευτική αξία του παραδείγμάτος του, του χρωστάμε πως μας έμαθε τον τρόπο να ξεκολλά κανείς από τα λασπόνερα του ουτοπισμού και να αναζητεί νέους δρόμους στην πολιτική του σκέψη και πράξη· να παραμένει αυτός που είναι εξελισσόμενος, προχωρώντας  παραπέρα. Να αγνοεί τις κατηγορίες για την εγκατάλειψη του ορθού δόγματος, να προσανατολίζεται με τις δικές του πνευματικές δυνάμεις, να μαθαίνει από τα λάθη του, να αμφισβητεί, να είναι τελικά ελεύθερος. Να υποτάσσεται μονάχα στην αδήριτη ανάγκη της αλήθειας και του ειλικρινούς ορθώς πράττειν που πασχίζει να συνδυάζει την ουτοπία με το ρεαλισμό εκβάλλοντας ως αυτό που ο Ντάνι ονόμασε εξοργίζοντας τα «επαναστατικά» ιερατεία πάσας απόχρωσης «ριζοσπαστικό ρεφορμισμό».

Το ότι ο Ντάνι έμεινε τελικά κομματικά ανέστιος διαρρηγνύοντας τη σχέση του με τους Πράσινους, το κόμμα το οποίο δημιούργησε ο ίδιος, «με τα χέρια του» και το οποίο δυστυχώς υποκύπτει ολοένα και περισσότερο στις αριστερίστικες καταβολές των στελεχών του, δεν αποτελεί αξιοπρόσεκτο γεγονός, αλλά επικύρωση της υπαρξιακής θέσης του. Ο Κον-Μπεντίτ ήταν πάντοτε προδότης των Μεγάλων Αφηγήσεων, «σταματήστε να μου λέτε για το Μάη» εξανίστατο κάθε τόσο, απεκδυόμενος τη μυθολογία του γεγονότος. Ήταν πάντοτε άπατρις, Γερμανός, Εβραίος, Γάλλος, και τελευταία επίδοξος Έλληνας. Ήταν πολίτης μιας ουτοπίας που δεν δημιουργήθηκε ακόμα, αλλά που ζει μέσα μας και φωτίζει το μέλλον μας: της Ευρώπης, με το βαθύτερο νόημα που μπορεί η λέξη αυτή να διαθέτει των αντιφάσεών της περιλαμβανομένων.

Advertisements