Για έναν λαό που πάσχει ανίατα σχεδόν από έναν συναισθηματικό παιδισμό ανάλογο της ατροφίας του ορθού του λόγου, οι συναισθηματικές εξάρσεις που προκαλούν οι ποδοσφαιρικές και λοιπές αθλητικές νίκες συντηρούν και αναπτύσσουν περαιτέρω την καταστροφική του ανισορροπία. Γι’ αυτό καλό είναι να αποφεύγονται τόσο οι σημαντικές νίκες που βιώνονται ως ιστορικοί θρίαμβοι καθώς υπεραναπληρώνουν την ασυνείδητα γνωστή εθνική συλλογική μετριότητα, όσο και οι σημαντικές ήττες που βιώνονται ως δραματικές καταστροφές και απoζητούν πάντοτε μια συναισθηματική εκφόρτιση στα παρελκόμενα λαϊκά δικαστήρια. Στο συναισθηματικό μας σύμπαν η πραγματικότητα αντικατοπτρίζεται πληθωριστικά καθώς τέτοιοι, αναγκαστικά μεγεθυντικοί και ασύμμετροι, είναι οι όροι της πρόσληψης της πραγματικότητας από τα αυτιστικά μας εγώ. Από την άλλη, η συνείδηση μιας εθνικής ταπείνωσης θα μπορούσε να λειτουργήσει παιδαγωγικά, προσγειώνοντας τον αιθεροβατούντα κολοβό ψυχισμό μας στην πραγματικότητα της περιθωριακής θέσης του λαού και της χώρας αυτής στον παγκόσμιο καταμερισμό. Τότε όμως οι εθνικοί μύθοι του περιούσιου λαού και της τρισχιλιετούς μας ιστορίας δεν θα ξεφούσκωναν, αλλά θα έσκαγαν βίαια και η βία αυτή είναι, ας το θυμόμαστε, νομοτελειακά αντίστοιχη της βίας με την οποία σταθερά αντιδρούμε σε κάθε προσπάθεια αμφισβήτησης των εθνικών μας βεβαιοτήτων. Αυτός ο παιδαγωγικός ρόλος της εθνικής ταπείνωσης έχει βέβαια μια σημαντική προϋπόθεση: την ύπαρξη και τη λειτουργία εκείνων των κβάντων ορθού λόγου που θα επέτρεπαν την καταλυτική αυτή δράση, αλχημικά μετατρέποντας το θυμικό σε λόγο. Τα υπεραναλύεις θα πει κάποιος, ας αφήσουμε τους ανθρώπους να χαρούν. “Wo Es war, soll Ich werden”, όμως.

Θ.Π.

Advertisements