You are currently browsing the category archive for the ‘επίκαιρα σχόλια’ category.

FAZ: Tsipras bittet Merkel am Telefon um Geld

* Πέραν του πιθανώς αντιπαθητικού χαρακτήρα και της σωματοδομής του, ο Ευ. Βενιζέλος είναι μάλλον ο ικανότερος πολιτικός αρχηγός. Ο πολιτικός του λόγος είναι συγκροτημένος και ουσιαστικός, τα επιχειρήματά του στέρεα. Τα δε τελευταία δύσκολα για τον ίδιο χρόνια έχουν επιδράσει θετικά πάνω του, ωριμάζοντάς τον και κάμπτοντας κατά το δυνατόν την αλαζονεία του. Η εκλογική κατακρήμνιση του κόμματος του φαίνεται να τον απελευθερώνει ακόμα περισσότερο από τις λαϊκιστικές δεσμεύσεις του και να ενισχύει τα εκσυγχρονιστικά στοιχεία στο λόγο και στην πρακτική του.

Συχνά γίνεται λόγος για τη σχέση ποδοσφαίρου, με ιδιαίτερη έμφαση στις εθνικές ποδοσφαιρικές ομάδες, και πολιτικής κουλτούρας καθώς και πολιτιστικής παράδοσης μιας εκάστου χώρας ή ενός πολιτισμικού συνόλου. Με αφορμή τη λήξη του Παγκόσμιου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου και την επιτυχία της Γερμανίας, θα ήταν ίσως χρήσιμο να προχωρήσουμε σε ορισμένους πρόχειρους συλλογισμούς.
Ο πρόσφατος τελικός έφερε αντιμέτωπες τις εθνικές ποδοσφαιρικές ομάδες δύο χωρών, της Γερμανίας και της Αργεντινής, που εκφράζουν ξεχωριστά πλέγματα στάσεων, συμπεριφορών και διαθέσεων, καθώς βυθίζουν τις ρίζες τους σε διακριτές παραδόσεις που διαμορφώθηκαν μέσα στην ιστορική ροή των κοινωνικών, οικονομικών, πολιτικών και πολιτιστικών εξελίξεων στις δύο ηπείρους.
Οι εθνικές ομάδες της νοτιοαμερικανικής ηπείρου που είθισται να πρωταγωνιστούν στις ποδοσφαιρικές διοργανώσεις του Παγκόσμιου Κυπέλλου (Βραζιλία, Αργεντινή, Ουρουγουάη) ξεχωρίζουν λόγω μίας ή και περισσότερων επίλεκτων μονάδων (βλ. Βραζιλία 1986, 1998 και 2002), που ξεσηκώνουν τα πλήθη με περίτεχνες ενέργειες και αναλαμβάνουν να σηκώσουν το κύριο βάρος των επιθετικών πρωτοβουλιών. Οι ατομικές επιδόσεις που επιτυγχάνουν οι παίκτες-μαγνήτες αποτελούν το βαρόμετρο των επιτυχιών ή των αποτυχιών της ομάδας τους. Η ανάπτυξη του παιχνιδιού επικεντρώνεται στη μέγιστη δυνατή αξιοποίηση του ταλέντου και των τεχνικών ικανοτήτων των λίγων ξεχωριστών ατομικών μονάδων, ενώ η ομάδα έρχεται σε δεύτερη μοίρα χάριν των προσωπικών επινοήσεων του παίκτη-μεσσία. Ο Πελέ, ο Μαραντόνα, ο Ριβάλντο είναι οι πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις του προαναφερόμενου μοντέλου αθλητικής υπεροχής.
Ας μας επιτραπεί εδώ μια παρέκβαση: Η Λατινική Αμερική διαπρέπει σταθερά στην παραγωγή δημαγωγών και δικτατορίσκων ευρείας κοινωνικής αποδοχής, με πιο εμβληματικές περιπτώσεις εκείνες των Περόν στην Αργεντινή και του Βάργκας στη Βραζιλία μεταξύ των δεκαετιών του ’30 και του ’50. Τα αδέρφια Κάστρο στην Κούβα, ο Τσε Γκουεβάρα στην Γουατεμάλα, την Κούβα και τη Βολιβία, ο Τσάβες και ο Μαδούρο στην Βενεζουέλα, ο Μοράλες στη Βολιβία συμβολίζουν τη διαχρονική παρουσία αυτού του ιδιόμορφου αυταρχικού φαινομένου που σφραγίζει την ιστορία της Λατινικής Αμερικής.
Αν αποτολμούσαμε έναν, ενδεχομένως παρακινδυνευμένο, παραλληλισμό μεταξύ του ποδοσφαιρικού προτύπου που προκρίνεται από τις νοτιοαμερικάνικες εθνικές ομάδες και της πολιτικής κουλτούρας που εξακολουθεί να είναι κυρίαρχη σε πλείστες όσες χώρες του νότιου τμήματος της αμερικανικής ηπείρου, θα καταλήγαμε στο συμπέρασμα πως η οργάνωση του παιχνιδιού στο γήπεδο γύρω από μια διακεκριμένη προσωπικότητα με ηγεμονικό ρόλο –στο πρόσφατο Μουντιάλ ο Μέσι για την Αργεντινή, ο Νεϊμάρ για τη Βραζιλία, ο Σουάρες για την Ουρουγουάη, ο Ροντρίγκεζ για την Κολομβία– αντιστοιχεί σε μια πολιτιστική και πολιτική παράδοση δεσποτισμού που ανάγεται ήδη στις αρχές του 19ου αιώνα μέσω του φαινομένου του Caudillo, του χαρισματικού ηγέτη που επωμίζεται το ιστορικό φορτίο της λύτρωσης του ταπεινωμένου λαού από τους δυνάστες του. Το νήμα που συνδέει τους επίδοξους ποδοσφαιρικούς μεσσίες με τους πολιτικοστρατιωτικούς αυθέντες της Λατ. Αμερικής εντοπίζεται στη λατρεία της προσωπικότητας, στην εναπόθεση όλων των προσδοκιών αποκλειστικά στην ιδιοφυΐα τους, στην ειδωλοποίησή τους από τα λαϊκά πλήθη, τους συμπαίκτες ή τους πολιτικούς συνεργάτες τους. Ο καταποντισμός της Βραζίλιας ελλείψει Νεϊμάρ, η αποτυχία της Ουρουγουάης απόντος του Σουάρες, η ήττα της Αργεντινής λόγω της μέτριας εμφάνισης του Μέσι επιβεβαιώνουν τον βαρύνοντα ρόλο που αναλαμβάνουν οι παίκτες-ηγέτες των λατινοαμερικανών στις εθνικές ομάδες τους.
Στον αντίποδα αυτού του προσωποκεντρικού σχήματος, η σημερινή ποδοσφαιρική ομάδα της Γερμανίας, περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη ομάδα της Γηραιάς Ηπείρου, ξεδιπλώνει κατεξοχήν συλλογικές αρετές. Εάν η ανάδυση της προσωπικότητας, του αυτόνομου υποκειμένου που έχει επίγνωση του εαυτού του και των δυνατοτήτων του, έλαβε χώρα στον ευρωπαϊκό χώρο και πιο συγκεκριμένα στην αναγεννησιακή Ιταλία σύμφωνα με τον Μπούρκχαρτ, η ατομική διάσταση της ύπαρξης δεν διεκδίκησε ποτέ τα απόλυτα πρωτεία έναντι των συλλογικών τρόπων συνύπαρξης. Στον αγωνιστικό χώρο, η Γερμανία του Γιοακίμ Λεβ απέδειξε πως ο συνδυασμός ατομικής προσπάθειας και συλλογικής λειτουργίας είναι εφικτός. Οι άψογοι αυτοματισμοί, η εξαιρετική αλληλοκάλυψη των παικτών, η συνεχής συνεργασία και αλλαγή θέσεων των παικτών (το μπακότερμα του γερμανού τερματοφύλακα υπήρξε αποθέωση της ευρηματικότητας και του ποδοσφαιρικού θράσους) επικύρωσαν την αρμονική συνεργασία φαντασίας και προσωπικών ικανοτήτων που τίθενται όμως στην υπηρεσία του συνόλου για την ευόδωση της προσπάθειας.
Κάπου εδώ θα πρέπει ίσως να σταθούμε σε ένα σημείο που ευλόγως επέσυρε την ιερή οργή των εγχώριων υπερασπιστών της εθνικής καθαρότητας όλου του πολιτικού φάσματος. Τόσο σε επίπεδο επιλογής αθλητών (Μποάτενγκ, Κεντίρα, Οζίλ, Μουσταφί, Ποντόλσκι) όσο και σε επίπεδο αγωνιστικής ταυτότητας (συνδυασμός άριστης γερμανικής φυσικής κατάστασης και ισπανικού ποδοσφαίρου συνεχούς κυκλοφορίας και κατοχής της μπάλας) η ομάδα της Γερμανίας δίνει υλική υπόσταση στο σχέδιο του κοσμοπολιτισμού, ενός ιδεατού ευρωπαϊκού πολιτισμού ανεκτικού σε ποικίλες επιδράσεις, πέρα από άκαμπτους φραγμούς φυλής, εθνότητας ή κουλτούρας.
Ένας επιπρόσθετος λόγος, λοιπόν, να χαρούμε για το θρίαμβο της ομάδας της Γερμανίας, αφού τα συνεργατικά εγχειρήματα, πολυεθνοτικής μάλιστα προέλευσης, καρποφορούν χωρίς να καταπνίγουν την ατομική ιδιαιτερότητα.

Μπάμπης Πιρλικαγκός

Για έναν λαό που πάσχει ανίατα σχεδόν από έναν συναισθηματικό παιδισμό ανάλογο της ατροφίας του ορθού του λόγου, οι συναισθηματικές εξάρσεις που προκαλούν οι ποδοσφαιρικές και λοιπές αθλητικές νίκες συντηρούν και αναπτύσσουν περαιτέρω την καταστροφική του ανισορροπία. Γι’ αυτό καλό είναι να αποφεύγονται τόσο οι σημαντικές νίκες που βιώνονται ως ιστορικοί θρίαμβοι καθώς υπεραναπληρώνουν την ασυνείδητα γνωστή εθνική συλλογική μετριότητα, όσο και οι σημαντικές ήττες που βιώνονται ως δραματικές καταστροφές και απoζητούν πάντοτε μια συναισθηματική εκφόρτιση στα παρελκόμενα λαϊκά δικαστήρια. Στο συναισθηματικό μας σύμπαν η πραγματικότητα αντικατοπτρίζεται πληθωριστικά καθώς τέτοιοι, αναγκαστικά μεγεθυντικοί και ασύμμετροι, είναι οι όροι της πρόσληψης της πραγματικότητας από τα αυτιστικά μας εγώ. Από την άλλη, η συνείδηση μιας εθνικής ταπείνωσης θα μπορούσε να λειτουργήσει παιδαγωγικά, προσγειώνοντας τον αιθεροβατούντα κολοβό ψυχισμό μας στην πραγματικότητα της περιθωριακής θέσης του λαού και της χώρας αυτής στον παγκόσμιο καταμερισμό. Τότε όμως οι εθνικοί μύθοι του περιούσιου λαού και της τρισχιλιετούς μας ιστορίας δεν θα ξεφούσκωναν, αλλά θα έσκαγαν βίαια και η βία αυτή είναι, ας το θυμόμαστε, νομοτελειακά αντίστοιχη της βίας με την οποία σταθερά αντιδρούμε σε κάθε προσπάθεια αμφισβήτησης των εθνικών μας βεβαιοτήτων. Αυτός ο παιδαγωγικός ρόλος της εθνικής ταπείνωσης έχει βέβαια μια σημαντική προϋπόθεση: την ύπαρξη και τη λειτουργία εκείνων των κβάντων ορθού λόγου που θα επέτρεπαν την καταλυτική αυτή δράση, αλχημικά μετατρέποντας το θυμικό σε λόγο. Τα υπεραναλύεις θα πει κάποιος, ας αφήσουμε τους ανθρώπους να χαρούν. “Wo Es war, soll Ich werden”, όμως.

Θ.Π.

Οι κάτωθι υπογεγραμμένοι, συσσυγγραφείς του βιβλίου «Η πολιτική βία είναι πάντοτε φασιστική» (εκδόσεις διάπυρον, 2010), διαφωνούμε σε απόλυτο βαθμό με την ιδεολογία του Κώστα Σακκά – στις επιστολές του δηλώνει πως πιστεύει στην ένοπλη βία την οποία, όπως έχουμε γράψει κατ’ επανάληψη, θεωρούμε φασιστική. Θεωρούμε, ωστόσο, πως η παράταση της προφυλάκισής του πέραν του προβλεπόμενου από την Ποινική Δικονομία 18μηνου είναι ντροπή για τη δημοκρατία και για όλους μας. Ο Κώστας Σακκάς πρέπει να αποφυλακιστεί αμέσως, διότι αυτό επιτάσσουν ο νόμος και ο νομικός πολιτισμός μας. Αυτή είναι η ομορφιά της δημοκρατίας: το ότι αναγνωρίζει σε όλους τους ανθρώπους, ακόμη και στους πολέμιούς της, τα ίδια δικαιώματα με όσους πιστεύουν σε αυτήν, το ότι θεωρεί την ανθρώπινη αξία ανεξάρτητη από την ιδεολογία του καθένα. Οι κρατικοί λειτουργοί που παραβιάζουν τα νομικά (και κατ’ επέκταση, τα ανθρώπινα) δικαιώματα του Κώστα Σακκά τραυματίζουν τη δημοκρατία περισσότερο από τις πράξεις που του αποδίδονται.

Τέος Ρόμβος
Αλέκος Γεωργόπουλος
Παναγιώτης Παπαδόπουλος (Κάιν)
Κυριάκος Αθανασιάδης
Θανάσης Μακρής
Γιάννης Εξαδάκτυλος
Θανάσης Τριαρίδης
Θοδωρής Ηλιόπουλος
Γιώργος Μοναστηριώτης
Θανάσης Πολλάτος
Γιάννης Ευαγγέλου
Άγγελος Νικολόπουλος

Τις τελευταίες ημέρες γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρο ότι η Ελλάδα και ιδιαίτερα η Νέα Δημοκρατία δεν θέλει να δώσει μια αποφασιστική απάντηση στη ρητορική του μίσους. Το νομοσχέδιο του υπουργείου Δικαιοσύνης με σαφέστατες διατάξεις ποινικοιποιεί τις ρατσιστικές κορώνες από πολιτικά και νομικά πρόσωπα και τις προτροπές σε πράξεις βίας στηριζόμενες σε αυτή τη ρητορική.

Το μέγαρο Μαξίμου αγνοεί επιδεικτικά την επιθυμία του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ να έρθει αυτό το νομοσχέδιο στη βουλή στις 21 Μαίου και με επικοινωνιακές ανακοινώσεις δείχνει πως στη δημοκρατία μπορείς να είσαι φασίστας, αλλά τι γίνεται όταν θες να είσαι δημοκράτης;
Υποχρέωση κάθε δημοκράτη είναι να εναντιώνεται σε κάθε άτομο ή κόμμα του οποίου η ελευθερία έκφρασης και πράξης είναι μια αλυσίδα, ένα μαχαίρι ή ένα σπασμένο μπουκάλι, στο πρόσωπο και στο σώμα ενός άλλου ατόμου.Απορεί κανείς γιατί ένα χρόνο μετά τις εκλογές και μετά από εκατοντάδες δολοφονικές επιθέσεις και δολοφονίες δεν έχει βρεθεί μια λύση, εντός των πλαισίων του συντάγματος, για αυτό το πρόβλημα.

Η θολή στάση της Νέας Δημοκρατίας γίνεται πιο ξεκάθαρη αν θυμηθεί κανείς το φλέρτ της, μέσω του κλακαδόρου Ψωμιάδη με τη Χ.Α., κατά την προεκλογική περίοδο του Ιουνίου. Τότε ο Ψωμιάδης περιόδευε στη βόρεια Ελλάδα με το Νεοδημοκρατικό βαν του διαλαλώντας πως η Χ.Α. είναι αδελφό κόμμα.
Στις 17 Μαίου, σε μια προσπάθεια του προεδρείου της βουλής να εφαρμοστεί ο κανονισμός κατά τη διάρκεια συζήτησης για το αντιρατιστικό νομοσχέδιο, το επίπεδο της πολιτικής έπιασε πάτο και ο πολιτικός πολιτισμός για άλλη μια φορά πήγε περίπατο. Η μεγάλη μου απορία είναι τι απαντήσεις θα δώσουν οι εκπαιδευτικοί στους μαθητές του δημοτικού σχολείου που έκπληκτοι παρακολουθούσαν από τα θωρία της βουλής τη συνεδρίαση. Τα πλάνα στις τηλεοράσεις είναι σοκαριστικά. Μαθητές να παρακολουθούν τον χρυσαυγίτη να φωνάζει: «Γίδια και Ξεφτίλες».

Τι κι αν ένας εκπαιδευτικός διδάσκει «Κοινωνική και Πολιτική αγωγή», από τη θεωρία του βιβλίου στην τάξη, η πραγματικότητα και η πράξη στα μάτια αυτών των παιδιών πλέον είναι διαφορετική.
Παρακολουθώντας τα δελτία ειδήσεων χθες μπορούσε κάποιος να πάρει μια απάντηση στο γιατί η Νέα Δημοκρατία κάνει αυτά τα παιχνίδια και αρνείται να ολοκληρώσει τις διαδικασίες για την ψήφιση του νομοσχεδίου. Όπως ανέφεραν οι «πηγές» του μεγάρου Μαξίμου, ο νόμος αυτός δεν θα περάσει από τους βουλευτές της Ν.Δ. επειδή φοβούνται μήπως οι διατάξεις του χρησιμοποιηθούν εναντίον στρατιωτικών και ιερέων σε περίπτωση που αυτοί μπροστά στο στράτευμα ή από τον άμβωνα εκφραστούν χρησιμοποιώντας ρατσιστικές κορώνες και προτρέποντας σε πράξεις βίας. Δηλαδή τι θέλει η Νέα Δημοκρατία; Να απαγορεύεται η Χ.Α. να προτρέπει σε λιντσάρισμα μεταναστών αλλά να επιτρέπεται να προτρέπουν με συνθήματα στρατιωτικοί να φτιάξουμε παπούτσια από δέρμα αλλοδαπών. Να απαγορεύεται να εκφράζει η Χ.Α. τις θεωρίες της για την «καθαρότητα της φυλής», αλλά να επιτρέπεται οι ιεράρχες μέσα στους ναούς της αγάπης να διακυρήσουν τη μισαλλοδοξία και την ανωτερότητα της ορθοδοξίας σε βάρος άλλων λαών και θρησκευμάτων;

Πως είναι δυνατόν να συμβεί κάτι τέτοιο; Πως γίνεται να επιθυμούμε σαν δημοκρατικοί πολίτες να μπει ένα φρένο στην δημόσια προσβολή άλλων λαών και στην προτροπή σε τυφλές δολοφονικές επιθέσεις από ένα κόμμα, ενώ ταυτόχρονα να επιτρέπεται η ρητορική αυτή του μίσους από στρατιωτικούς και ιεράρχες; Μπορεί ένας νόμος να απευθύνεται μόνο σε ένα κομμάτι της κοινωνίας επειδή αυτή τη δεδομένη στιγμή η κατάσταση έχει φτάσει σε κάποιο όριο; Όσο η Νέα Δημοκρατία φλερτάρει με τα άκρα σε μια προσπάθεια να πάρει πατριωτικά εύσημα και να επαναπατρίσει τους εξαγριωμένους καμικάζι ψηφοφόρους της που αυτομόλησαν, δύσκολα μπορεί να ελπίζει κανείς σε μια λύση έτσι ώστε να πάψει η χώρα να εκτίθεται στην Ευρώπη μέσα από δημοσιεύματα για Αμερικανικό νότο και δολοφονικές φασιστικές συμμορίες που δρουν ανεξέλεγκτα.

Άγγελος Νικολόπουλος

Επιστολή δημοσιογράφων του “Ριζοσπάστη” προς το ΔΣ της ΕΣΗΕΑ, 11/2/2013

Συνάδελφοι,

Όπως γνωρίζετε, από τον περασμένο Δεκέμβρη έχει ξεκινήσει στο «Ριζοσπάστη» πρόγραμμα μαζικών απολύσεων άγνωστης διάρκειας. Ήδη έχουν απολυθεί 9 εργαζόμενοι, ενώ παραμένει άγνωστο πόσοι θα απολυθούν ακόμα.

Την ίδια ώρα στους εργαζόμενους οφείλονται δεδουλευμένα έξι μηνών, γεγονός που έχει οδηγήσει τους ίδιους και τις οικογένειές τους στα όρια της ανέχειας και της εξαθλίωσης.

Παρά τις επανειλημμένες εκκλήσεις μας η διεύθυνση της εφημερίδας έχει αποφύγει να δώσει σαφείς απαντήσεις στα ερωτήματα που έχουμε θέσει, δηλαδή πόσοι και μέχρι πότε θα απολυθούν, πόσοι και με ποιο εργασιακό καθεστώς θα συνεχίσουν να εργάζονται. Ταυτόχρονα έχει διαφωνήσει με την πρόταση για διεξαγωγή γενικής συνέλευσης όλων των εργαζομένων προκειμένου να αναζητηθούν οι καλύτερες δυνατές λύσεις και να συζητηθούν εναλλακτικές προτάσεις ώστε να αποφευχθούν οι απολύσεις.

Είναι ολοφάνερο ότι οι αντοχές μας έχουν προ πολλού εξαντληθεί και διεκδικούμε να ξεκινήσει άμεσα η εξόφληση των δεδουλευμένων καθώς και να σταματήσουν οι απολύσεις.

Καλούμε το ΔΣ της ΕΣΗΕΑ να αναλάβει πρωτοβουλίες στην κατεύθυνση αυτή προκειμένου να διασφαλιστούν τα δικαιώματα των εργαζομένων.

ΥΓ. Επισυνάπτουμε επιστολή με ημερομηνία 14/01/2013 που στείλαμε στον εκπρόσωπο των εργαζομένων με αίτημα τη σύγκληση γενικής συνέλευσης των εργαζομένων, καθώς και δεύτερη επιστολή με ημερομηνία 04/02/2013 προς τη Διεύθυνση της εφημερίδας για άμεση καταβολή δεδουλευμένων και παύση απολύσεων.

ΑΘΗΝΑ 11/02/2013

πηγή: Συσπείρωση Δημοσιογράφων

Ερώτηση αφελούς: Το επαναστατικότατο ΔΣ της ΕΣΗΕΑ κήρυξε καμία απεργία στον Ριζοσπάστη ή μόνο για τον «μνημονιακό» ΣΚΑΪ ενδιαφέρεται; Με τον ρ/σ Κόκκινο τι γίνεται; Μάλλον ενδιαφέρονται πρώτα για τα συμφέροντα των κομμάτων και των ολοκληρωτικών ιδεολογιών που εξυπηρετούν και μετά (πολύ μετά) για τα δικαιώματα και τα συμφέροντα των εργαζομένων τους οποίους υποτίθεται ότι εκπροσωπούν.

Ευρώπη, η πατρίδα μας

μικρά

*** Καλώς τα παιδιά, καλώς τα 3-0

*** Ta tria dyo

*** Όταν σου δείχνουν τα βράχια, μην κοιτάζεις το δάχτυλο.

*** arguments reloaded 3.1

*** Η απαράμιλλη γοητεία του κοντού του μόσκοβου.

*** Μήνες ολόκληρους μας πήρε η προσπάθεια κατανόησης της μνημειώδους "ομιλίας στο Τιτάνια"...

intro

Το arguments είναι η προσπάθειά μας να σκεφτόμαστε πολύπλοκα, σφαιρικά. Φιλοδοξεί να αναδείξει μάλιστα την πολυπλοκότητα σε όλο της το εύρος καταδυόμενο σε αυτά που σκέφτονται, που λένε, που γράφουν, που κάνουν, που δημιουργούν άλλοι, αφού μάλλον κανένας και καμιά μας δεν κατέχει το πρωτείο της αλήθειας. To arguments απεχθάνεται τους δογματισμούς κάθε απόχρωσης και ονειρεύται τη δημοκρατία. Καλή του τύχη.

Παρασιτισμός και επίπλαστη ευημερία – Ο Παναγιώτης Κονδύλης και η ελληνική κρίση

Παρασιτισμός και επίπλαστη ευημερία - Ο Π. Κονδύλης και η ελληνική κρίση

Πάρκαρες σωστά;

Μια πρωτοβουλία του Δικτύου Πολιτών pro-tasis

e-books

eco_man


politiki_via


epa


του ΚΚ

Σύνδεσμοι


Σύνδεσμος Αντιρρησιών Συνείδησης


Διεθνής Αμνηστία



Stop


Εξοπλισμοί